عَلِيٌّ عليه السلام إِذَا هَالَهُ شَيْءٌ فَزِعَ إِلَى الصَّلَاةِ ثُمَّ تَلَا هَذِهِ الآْيَةَ وَاسْتَعِينُوا بِالصَّبْرِ وَالصَّلَاةِ ؛ على عليه السلام هرگاه مشكل مهمى پيش مىآمد به سراغ نماز مىرفت ( تا مشكل را با قدرت بيشترى حل كند ) سپس اين آيهء شريفهء قرآن را تلاوت مىفرمود : « از شكيبايى ( روزه ) و نماز يارى بطلبيد » . « 1 » در آيات 6 و 7 سورهء مزمّل مىخوانيم : « « إِنَّ ناشِئَةَ اللَّيْلِ هِيَ أَشَدُّ وَطْئاً وَأَقْوَمُ قيلًا * إِنَّ لَكَ فِي النَّهارِ سَبْحاً طَويلًا » ؛ به يقين نماز و عبادت شبانه گامى استوارتر و گفتارى پايدارتر است ، زيرا تو در روز تلاش مستمر و طولانى خواهى داشت ( و عبادت شبانه به تو نيرو مىبخشد ) » . اشاره به اينكه چون در روز وظايف سنگين بر دوش دارى بايد روح خود را با عبادت شبانه تقويت كنى و آمادگى لازم براى كارهاى بزرگ به دست آورى . * * *

--> ( 1 ) . كافى ، ج 3 ، ص 480 ، ح 1